Aktualności

Od czego zależy potencjał turystyczny województw?


Potencjał turystyczny województwa tworzą jego walory przyrodnicze, kulturowe, infrastruktura turystyczna oraz dostępność komunikacyjna. Najczęściej jest on określany przez liczbę turystycznych obiektów noclegowych czy miejsc noclegowych oferowanych turystom, a jego wykorzystanie mierzy się m.in. liczbą korzystających, liczbą udzielonych noclegów i średnią długości pobytu turystów w obiektach.

Najlepiej rozwiniętymi pod względem funkcji turystycznych były woj. zachodniopomorskie, małopolskie i pomorskie. Najniższe wartości wskaźników dotyczących funkcji turystycznych miało woj. lubelskie i opolskie.

W 2013 r. średnio w Polsce na 100 km2 przypadało 3128 turystycznych obiektów noclegowych (mających 10 lub więcej miejsc noclegowych). Wskaźniki przekraczające średnią krajową miały województwa: małopolskie – 9,2 obiektu na 100 km2, pomorskie – 7,8, zachodniopomorskie – 5,6, śląskie – 5,0 i dolnośląskie – 4,6 obiektu na 100 km2.

Łącznie w wymienionych województwach zlokalizowanych jest niemal 60 proc. wszystkich zasobów bazy noclegowej. Wśród turystycznych obiektów noclegowych w Polsce dominują obiekty hotelowe stanowiące 36 proc. ogółu obiektów, przy czym w trzech województwach (mazowieckim, łódzkim i świętokrzyskim) stanowią one ponad połowę, w tym w województwie mazowieckim ponad 60 proc. Najmniejszy odsetek takich obiektów występuje w woj. zachodniopomorskim (18 proc.). Kolejną znaczącą grupę (27 proc. wszystkich obiektów w kraju) stanowią pokoje gościnne i kwatery agroturystyczne.

Największy jest ich udział w bazie noclegowej w woj. pomorskim i małopolskim, gdzie stanowią one odpowiednio 42 proc. i 39 proc. turystycznych obiektów noclegowych w województwie. Niemal 17 proc. ogółu obiektów noclegowych przypada na obiekty wypoczynku wakacyjnego (ośrodki wczasowe, szkoleniowo-wypoczynkowe, kolonijne, domy wycieczkowe), których najwyższy odsetek zanotowano w woj. zachodniopomorskim (30 proc) oraz pomorskim, lubuskim i lubelskim (po ok. 20 proc). (…)

Wskaźniki intensywności ruchu turystycznego (według Schneidera i Charvata) w 2013 r. wykazywały duże zróżnicowanie przestrzenne. Obrazują one odpowiednio liczbę turystów oraz liczbę udzielonych im noclegów w odniesieniu do liczby mieszkańców danego obszaru. Dla Polski wskaźnik intensywności ruchu turystycznego według Schneidera wyniósł 61, zaś według Charvata – 164. (…)

Najwięcej turystów, którzy skorzystali z noclegów w turystycznych w obiektach noclegowych w przeliczeniu na jednostkę powierzchni (miara gęstości ruchu), odwiedziło woj. małopolskie, śląskie oraz dolnośląskie i pomorskie, odpowiednio – 235, 151, 110 i 107 osób na 1 km2, a najmniej woj. opolskie – 28 oraz podlaskie i lubelskie – 29 osób na 1 km2, przy średniej krajowej wynoszącej 75.

Z kolei analizując liczbę turystów korzystających z obiektów noclegowych w ciągu roku w przeliczeniu na jedno miejsce noclegowe (wskaźnik rozwoju bazy noclegowej), zauważyć można zróżnicowanie terytorialne między województwami, w których turystyka ma charakter sezonowy lub całoroczny. (…)

Odzwierciedleniem celu pobytu turystów jest m.in. średnia liczba spędzonych przez turystów dni (nocy) w obiektach noclegowych. W kraju średni czas pobytu wyniósł 2,7 dnia. Znacznie dłużej przebywali turyści w obiektach noclegowych zlokalizowanych w woj. zachodniopomorskim (5,4 dnia), kujawsko-pomorskim (3,7 dnia) i pomorskim (3,3 dnia), w których większość stanowią obiekty o charakterze wczasowo-wypoczynkowym.

Najkrócej turyści korzystali z noclegów w woj. mazowieckim, podlaskim, wielkopolskim i łódzkim – niecałe dwa dni – co oznacza, że były to raczej przyjazdy służbowe niż typowo rekreacyjne, a turyści korzystali głównie z hoteli. O atrakcyjności turystycznej województw decydują w różnym stopniu ich walory przyrodnicze, przygotowanie terenu do uprawiania turystyki i rekreacji, jak również dostępność szczególnie cennych dóbr kultury i dziedzictwa narodowego. Ważnym elementem jest również infrastruktura komunikacyjna, a szczególnie sieć dróg, ponieważ środki transportu drogowego są najczęściej wykorzystywane przez turystów.

Z analiz wynika, że najlepiej rozwiniętymi pod względem funkcji turystycznych były województwa zachodniopomorskie i małopolskie. Woj. zachodniopomorskie zajmuje najwyższą lokatę w kraju pod względem liczby miejsc noclegowych, liczby turystów oraz udzielonych im noclegów w porównaniu do liczby mieszkańców. Wymienione wskaźniki w tym województwie kilkukrotnie przekraczają średnią krajową. O wysokiej pozycji województwa decyduje przede wszystkim jego nadmorskie położenie. Czołowe miejsca pod względem wartości rozpatrywanych wskaźników zajmują także woj. małopolskie i pomorskie. (…)

Najniższe wartości wskaźników dotyczących funkcji turystycznych zanotowano w woj. lubelskim oraz opolskim i przyjmowały one na ogół wartości o połowę niższe niż średnio w kraju i kilkukrotnie niższe w odniesieniu do przodujących województw.

Najbardziej korzystnymi wskaźnikami dotyczącymi potencjału turystycznego charakteryzują się województwa: małopolskie – w odniesieniu do muzeów i szlaków turystycznych, dolnośląskie – w odniesieniu do liczby zabytków, świętokrzyskie – w odniesieniu do walorów przyrodniczych.

W odniesieniu do 2012 r. największy wzrost ruchu turystycznego – co pokazują wartości wskaźników intensywności ruchu turystycznego wg Charvata, wg Schneidera oraz gęstości ruchu – zanotowano w województwach: mazowieckim, podlaskim, warmińsko-mazurskim oraz lubelskim.

Z kolei największy spadek wartości wymienionych wskaźników wystąpił w województwach: lubuskim, wielkopolskim i łódzkim.

Generuj PDF Generuj dokument Word